فردا 4 آذر1385 یا 25 نوامبر 2006 روز جهانی نفی خشونت علیه زنان است. نه، بی خود توی تقویم و یا اخبار تلویزیون دنبال اش نگردید. ازاین روز و برنامه هایش هیچ خبری نیست. به نظرم این موضوع خیلی جای تامل دارد. دولت روز جهانی کودک را می پذیرد و برنامه های آن بدون هیچ مانعی برگزار می شوند. گاهی هم حتی برنامه های دولتی در این زمینه داریم، اما روزهای جهانی مربوط به زنان از هر نوعی که باشند برای ما حرام وبی اهمیت هستند. من نمی دانم چرا باید وقتی به چنین روز مهمی می رسیم، همه چیز در سکوت فرو برود؟! اگر ما منادی صلح و دوستی هستیم چرا باید با بزرگداشت روز هایی مثل 8 مارس و یا 25 نوامبر مخالفت کنیم؟

نمی دانم این رفتار را چطور می توان تحلیل کرد که ما همیشه سعی می کنیم معضلات اجتماعی جامعه مان را نادیده بگیریم و از آن هم بدتر آنرا انکار کنیم. مثلا تا همین چند سال پیش کسی نمی خواست قبول کند که بیماری ایدز در کشور ما هم وجود دارد. دولت نه تنها این را انکار می کرد هیچ برنامه ای هم در جهت بررسی و رسیدگی به این موضوع نداشت. یا مسئله ی روسپیان کشور که به همین منوال با آن برخورد شده.

 خشونتی هم که درون خانواده ها بر علیه زنان وجود دارد، از آن دست مسایلی است که سعی می شود انکار شود. پذیرفته نشود و نادیده گرفته شود، در حالی که هست. سال گذشته که ویژه نامه ای برای روز جهانی خشونت داشتیم، برخورد آدم های- نوعا مذکر- مذهبی با مجله دورباطل خیلی جالب بود. می ایستادند، نگاه می کردند و بعد شروع می کردند به بحث در مورد اینکه چه خشونتی؟! شما دارید از چیزی حرف می زنید که وجود ندارد. ما درخانواده هایمان خشونتی نمی بینیم. دیگر زمان آن که کسی زنش را کتک بزند گذشته است!

زدن این حرف ها به نظرم  به دو دلیل بود: اول اینکه تعرف شان از خشونت، با تعریفی که ما می دهیم متفاوت بود. آن ها بسیاری از رفتارها را که از نظر ما خشونت بود، توجیه می کردند. به طور مثال مسئله ی تمکین. دوم هم اینکه بعضی از آدم های پایتخت نشین، حتی حاضر به خواندن اخبار در مورد خودسوزی ها و یا قتل های ناموسی و .... نمی شوند و نمی دانند در اطرافشان، در شهرستان هایی که خیلی هم دور نیست، زنان وضعیت بسیار متفاوتی دارند. البته با وجود سانسوری که در این زمینه می شود نباید چنین توقعی داشت!

مدام اصرار داریم بگوییم توی خانواده های ما همه چیز خیلی خوب است، این در حالی است که هر کدام از ما حداقل یک خانواده داریم و گاهی شاهد چنین مسایلی. انکار معضلاتی که در جامعه وجود دارد، تنها پاک کردن صورت مسئله است. ما سال هاست که داریم این کاررا تکرار می کنیم. نمی خواهیم این را بپذیرم که خانواده های ما هم مشکلاتی دارند که باید حل شود. این قدر این مسئه را تابو کرده ایم که نه می شود در موردش نوشت، نه فیلم ساخت، نه عکس گرفت.

*  متاسفانه ما به دلایل درسی و کاری مختلف نتوانستیم برنامه ای برگزار کنیم.برای فردا هیچ برنامه ای قرار نیست برگزار شود. تقریبا مطمئنم. حداقل این را می دانم که هیچ کس در این فضای مجازی آدرس هیچ برنامه ای را نداده. کسی هم مطلبی ننوشته. شاید هم نوشته و من ندیدم.به هرحال...

به امید روزی که خشونتی ...