چگونه روا داشتی که زبان تو
وحشی، رام نشده، رمیده
از حصار دندانگون
دست آموز گردد؟
کلمات را لیس می زند
همچون ببر که زخم هایش را
اما در قفسی کلید شده.
رسالتش، جوشش ناگاه
در خون خویش
غرشی در آستانه انفجار-
دژخیم خود،
سخت خود را می گزد.
سکوت، جاری می شود.
پشت دندان ها، زبان خونچکان!
بلاگا دمیتروا
از کتاب شعر زنان جهان، ترجمه فریده حسن زاده
..برادرم سه ماه بود كه حقوق نگرفته بود، غذايش را هم هر روز از خانه مي برد، حتي لباس كار هم نداشتند و خودشان لباس شان را تهيه مي كردند..محمد مي گفت كارش جوشكاري در قسمتي است كه پر از مخزن هاي الكل و مواد شيميايي همچون جوهرنمك و ساير اسيدهاست..محمد هميشه با خنده مي گفت يك جرقه آتش همه ما را پودر مي كند...هرچند از دست دادن فرزندانم دردناك است اما مي گويم راحت شدند چون حتي يك روز با شكم سير سر بر بالين نگذاشته بودند..فكر مي كرديم ما را دعوت كرده اند تا دلداري مان دهند اما نه تنها دلداري وجود نداشت بلكه مسوولان مي خواستند به ما بفهمانند كه بايد سكوت كنيم و موضوع را فراموش كنيم.. به دو كودك در آغوشش اشاره مي كند: «آينده اينها چه خواهد شد؟»
<P> نشسته در برابر یکدیگر</P>
<P>سخن می رانیم حول و حوش </P>
<P>نکته اصلی:</P>
<P>اگر- از سوی دیگر- عملا</P>
<P> </P>
<P>چه کسی حقیقت را می گوید؟</P>
<P>کلمات یا سکوت.</P>
<P>نگاه یا صدا.</P>
<P>دست یا اشاره.</P>
<P>آرامش یا اضطراب.</P>
<P>دوری یا نزدیکی.</P>
<P> </P>
<P>رودرروی یکدیگر می نشینیم</P>
<P>پشت به خود</P>
<P>با چهره هایی اجیرشده</P>
<P>و اشاره ای گذرا به حقیقت</P>
<P> </P>
<P>ما اصل نکته را کتمان می کنیم.</P>
<P>*(شاعر بلغاری/ از کتاب شعر زنان جهان )</P>
مثلن اگر پسر باشیم وقتی داریم در یک مهمانی شیطنت می کنیم و با هم سن و سال هایمان بازی می کنیم صاحبخانه می گوید ماشاءالله چه شیطونه! و مادر و پدرمان هم به افتخار لبخند می زنند و حتا اگر کار نامناسبی هم بکنیم بهمان می گویند پسره دیگه خیلی شیطونه ... اما اگر دختر باشیم احتمالن مادرمان ما را بغل می کند و روی پای خودش می نشاند و در گوشمان می گوید این قدر سروصدا نکن یا چیزی شبیه به این و یا ممکن است یک عروسک بدهد دست مان و بگوید ببین نی نی دارد گریه می کند بیا بخوابانش. همین طوری چند سال می گذرد و ما بزرگ تر می شویم...
|
|
||
| پس از گذشت بیش از چهل و هشت ساعت از بازداشت زنانی که مقابل دادگاه انقلاب دست به تجمع مسالمت آمیز زده بودند، بالاخره هشت تن از این زنان با قرار کفالت آزاد شدند.
اسامی آزادشدگان به این شرح است: پرستو دوکوهکی، سارا لقایی، ساقی لقایی، نیلوفر گلکار، پرستو سرمدی، ناهید انتصاری، فریده انتصاری و سارا ایمانیان. آزادشدگان خبر اعتصاب غذای دیگر یاران دربند خویش را تایید کردندو همچنین اعلام کردند که شهلا انتصاری در سلول انفرادی به سر می برد. لینک به اصل مطلب | ||
نقد و بررسی طرح پذیرش جنسیتی در دانشگاهها،
یکشنبه- ۱۳ اسفند - ۱۲ تا ۱۸
دانشکده مدیریت دانشگاه تهران( پل گیشا)
شهلا اعزازی- شادی صدر- فریده ماشینی
حضور برای عموم آزاد است.
جدول زمانی برنامه های ۸ مارس
*ویژه نامه 8 مارس در حال آماده شدنه. تقریبا کارهای چاپ خونه ای ش هم هماهنگ شده. هزینه اش رو هم بین بچه ها سرشکن کردیم. یعنی قرض گرفتیم که برگردونیم. اگر بچه ها کمک کنن و برای نشریه هایی که برمی دارن پولی هم بدن، همه چیز درست می شه. اغلب همین طوره. البته قسمت بیشتراین هزینه گردن یکی از بچه ها افتاده که حسابی ازش ممنونیم.
خوشبختانه هنوزکسی نگفته که هیچ نشریه ای تو دانشگاه با این موضوع درنیاد. ما سعی کردیم بهشون بفهمونیم که مسئله زنان یک مسئله ی سیاسی نیست. البته شاید به نظر خیلی ها سیاسی باشه. این فقط نظر منه. امید واریم تو هفته آینده آماده بشه. قراره تو کل دانشگاه تهران پخش بشه. اگر مجوزه بیرون دانشگاه رو هم داشتیم می شد تو دانشگاه های دیگه هم منتشر کرد. با همه ی سختی هاش کار لذت بخشیه. کار گروهی همیشه لذت بخشه.
حتما این شماره ی ویژه نامه رو تو وبلاگ هم می زارم. شاید هم کمی زود تر گذاشتم تا بچه هایی که درخواست کرده بودن که این نشریه رو تو دانشگاه خودشون چاپ کنن بتونن این کارو عملی کنن.
بچه های دانشگاه تهران! احتمالا شما، سه شنبه یا چهارشنبه توی دانشکده های خودتون ما رو می بینید. خوشحال می شیم اگر علاقه مند به همکاری با این نشریه هستید با ما ارتباط برقرار کنید. ما به همکاری دانشجو های علاقه مند نیاز داریم. شماره بعدی نشریه بعد از عید در می آد. و احتمالا ویژه ی تجاوزه. اگر مطلبی هم دارید به آدرس من یا دوست های دیگم ارسال کنید.
همه ی ما تجربه ی مزاحمت های جنسی را داشته ایم. هر روز و شاید بی اغراق در هر روز چند بار. اگر روزی چند متلک نشنویم، روزمان شب نمی شود. گذشته از متلک ها و نگاه هایی که برای همه زنان هست ، گاهی کار از این هم جلوتر می رود، آزار جنسی در محل کار. محلی که شاید به دلایل مختلف زنان را مجبور به سکوت کند. دلایلی مثل از دست دادن کار، مورد تمسخر دیگران قرار گرفتن، قدرت و نفوذ بیشتر سرکارگر و رئیس و غیره.
بعضی اوقات فکر می کنم که این آزار های جنسی انقدر با زندگی روزمره ی ما آمیخته شده که برای هیچ کدام مان مهم نیست. در اوایل ورود به جامعه مثلا 17 یا 18 سالگی شاید شکایتی بکنیم و هر جا که گیرمان آمد مثل اتوبوس و یا تاکسی بلند اعتراض کنیم اما کم کم عادت می کنیم و حتی اعتراض هم نمی کنیم، بی تفاوت می گذریم. راستی شما هم مثل من در مقابل متلک ها سکوت می کنید؟
در کتاب فرهنگ نظریه های فمینیستی، در زیر اصطلاح مزاحمت جنسی چند سطر نوشته شده که برای ما هیچ معنایی ندارد.شاید هم به نظرمان کمی خنده دار برسد. هرچند به مزاحمت ها عادت کرده ایم اما نگاهی به این سطور بیندازیم:
مزاحمت جنسی
شکلی از تبعیض جنسی که فقط به لحاظ حقوقی و قانونی از زنان در برابر آن حمایت می شود. مزاحمت جنسی می تواند شامل موارد زیر باشد:
... پیشنهادات مکرر و یک طرفه ی لفظی یا چنسی، متلک پراندن ها، اظهارنظرهای موهن و تلویحا جنسی و یا اشارات تبعیض آمیز جنسی که توسط شخصی در محل کار صورت گیرد و برای شخص مخاطب آزاردهنده باشد، و باعث احساس خطر، حقارت،مرعوب شدن و یا رنج در مخاطب شود، یا در انجام کار او اختلال ایجاد کند، امنیت شغلی او را به خطر اندازد یا در محیط کار فضای تهدید آمیز ایجاد کند.
اصطلاح مزاحمت جنسی در امریکا و با موج دوم فمینیستی شکل گرفت. پذیرش وجود مزاحمت جنسی از سوی مردان نسبت به زنان به مثابه ی شکلی از خشونت جنسی در محل کار باعث شد که مزاحمت جنسی از مسئله ای خصوصی و فردی به دغدغه ای عمومی و سازمانی تبدیل شود، و کمی بعد در امریکا قانونی در این باره وضع شد. در مصوبه ی تبعیض جنسی سال 1975 در بریتانیا مزاحمت جنسی جزو موارد تبعیض جنسی ذکر نشده بود، اما در 1986 دادگاه جنایی مقرر داشت که مزاحمت جنسی می تواند با تبعیض جنسی به ترتیبی که در قانون تعیین شده است هم ارز باشد. بسیاری از نویسندگان فمینیست مزاحمت جنسی را خشونت جنسی توصیف می کنند. گیبسن بورل مزاحمت جنسی را مکانیسمی می داند که مردان برای کنترل زنان در سازمان ها و شرکت ها از آن استفاده می کنند.
با آ.حسین خانی کار داشتم .سر صحبت با آ.هدهدی هم باز شد.
هدهدی هم مثل اکثر ناقدین فعالان حقوق زنان حرفش این بود که حق طلبی زنان کانون خانواده رو متلاشی می کنه. می گفت بالا رفتن آمار طلاق در ایران علت اصلیش همین حق طلبی زن هاست.می گفت تو ایران زن ها همش پی اینن که حقشونو زنده کنن. در صورتی که باید زمینه های احقاق حقوقشون در جامعه فراهم بشه.می گفت زن های ایرانی هم آزادی زن غربی رو می خوان هم نفقه و مهریه زن سنتی...
گفتم آگاهی زن ها نسبت به حقوقشون(!) لزومن به طلاق منجر نمی شه.مسئله این جاست که حتا آگاهی زن ها نسبت به شان انسانی شون مثل سایر مسائل در ایران دچار شتاب زدگیه.جز درصد کمی از زن ها بقیه وقتی با حقوقشون آشنا می شن احساس می کنن آنن می تونن شرایطشونو تو خانواده و اجتماع تغییر بدن.احساس می کنن باید انتقامشونو از مردا تو زندگی شخصی یا اجتماعیشون بگیرن.برخوردهای احساسی و سطحی از این قبیل باعث می شه که از مطالبات اصلی و اساسی شون باز بمونن.
درسته! باید بستر سازی بشه واسه احقاق حقوق زنان در جامعه.اما این بسترسازی و ایجاد زمینه وظیفه ی زنان نیست.نظر شما چیه؟
تو پست بعدی نظرمو می ذارم.
که برای اثبات خویش
باید
دیگری را ببرد